Library of Municipality Deryneia

Τα σακιά : μυθιστόρημα / Ιωάννα Καρυστιάνη.

By: Καρυστιάνη, Ιωάννα, 1952- [Author]Contributor(s): Καστανιώτης [Publisher]Material type: TextTextPublication details: Αθήνα: Καστανιώτης, 2010. Edition: 6η έκδDescription: 356 σ. ; 21 εκISBN: 9600351295Subject(s): Ελληνικό μυθιστόρημαDDC classification: 889.3 Summary: Τέσσερις είναι οι ποινές που επιβάλλονται σε ένα έγκλημα. Θύμα, θύτης, οικείοι θύματος, οικείοι θύτη. Ένα πρόσωπο αναζητούσα πάντα, την μητέρα του δολοφόνου. Εκεί ήθελα να εξαντλήσω το παρηγορητικό μου χάδι. Δεν ζυγίζω τις ποινές, δεν μπορώ να μετρήσω το σκοτάδι του καθενός, δεν ξέρω πώς περνάει το πρώτο βράδυ μόνος του, πώς είναι το πρώτο ξημέρωμα της κακοφαγωμένης ζωής. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί να προστρέξουν στην μάνα του σκοτωμένου, στα παιδιά του. Εγώ έψαχνα πάντα ένα άλλο κουδούνι να χτυπήσω. Στο καινούριο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη, "Τα σακιά", η μητέρα ενός νεαρού βιαστή και δολοφόνου καταδίδει τον γιο της στην αστυνομία. Ισόβια. Το ζωντανό πένθος δύο ανθρώπων -μάνας και γιού- που κατεβάζει συνέχεια μαύρα νερά, ένα ποτάμι που τρώει από τα σπλάχνα μέχρι να μην μείνει τίποτα. Στην πλευρά των θυμάτων, αυτοκτονίες, καρδιακά, ψυχιατρεία. Οριστικά χτυπήματα και στις δυο μεριές, τελειωμένα μελλούμενα, ανοιχτές τρύπες-τάφοι σκαμμένοι με τα νύχια των ζωντανών νεκρών. Δεν παίρνει το μέρος κανενός-πώς θα μπορούσε άλλωστε- απλά χτύπησε το κουδούνι της μάνας του ζωντανού, αυτούς ήξερε, γι΄ αυτούς μιλάει. Λένε -νομίζω πως κάπου αναφέρεται και στην Αγία Γραφή- πως τα δέντρα κρίνονται από τους καρπούς τους. Στο δικαστήριο όλοι έψαχναν να δουν το πρόσωπο της μάνας του τέρατος. Να της ζητήσουν τον λόγο, να αποδώσουν ευθύνες στην μητρική εταιρία, πώς επέτρεψε να κυκλοφορήσει το ελαττωματικό προϊόν της. Να φωνάξουν το δικό της μερτικό στο κακοφορμισμένο πάθος που ημέρευε μόνο δίνοντας βία και παίρνοντας ζωές. Να λιώσουν τον απροστάτευτο στόχο. Πώς να μπεις στη θέση της όταν η δική σου θέση είναι στο σημείο τήξης των μετάλλων! Εκεί βγαίνουν εκείνοι που μαζεύοντας από το πάτωμα τα σάλια από τις βρισιές και τις κατάρες, προσπαθούν να ζυμώσουν ένα κομματάκι δίκιο για την μάνα του φονιά. Ή μάλλον όχι δίκιο -δύσκολο αυτό- ένα συντροφικό βλέμμα που να λέει καταλαβαίνω πως η ποινή του παιδιού σου επί εκατό είναι το σακί που θα κουβαλάς για πάντα.
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
Star ratings
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Holdings
Item type Current library Call number Status Date due Barcode
Books Books Δημοτική Βιβλιοθήκη Δερύνειας
889.3 ΚΑΡ (Browse shelf(Opens below)) Available 012136

Τέσσερις είναι οι ποινές που επιβάλλονται σε ένα έγκλημα. Θύμα, θύτης, οικείοι θύματος, οικείοι θύτη. Ένα πρόσωπο αναζητούσα πάντα, την μητέρα του δολοφόνου. Εκεί ήθελα να εξαντλήσω το παρηγορητικό μου χάδι. Δεν ζυγίζω τις ποινές, δεν μπορώ να μετρήσω το σκοτάδι του καθενός, δεν ξέρω πώς περνάει το πρώτο βράδυ μόνος του, πώς είναι το πρώτο ξημέρωμα της κακοφαγωμένης ζωής. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί να προστρέξουν στην μάνα του σκοτωμένου, στα παιδιά του. Εγώ έψαχνα πάντα ένα άλλο κουδούνι να χτυπήσω. Στο καινούριο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη, "Τα σακιά", η μητέρα ενός νεαρού βιαστή και δολοφόνου καταδίδει τον γιο της στην αστυνομία. Ισόβια. Το ζωντανό πένθος δύο ανθρώπων -μάνας και γιού- που κατεβάζει συνέχεια μαύρα νερά, ένα ποτάμι που τρώει από τα σπλάχνα μέχρι να μην μείνει τίποτα. Στην πλευρά των θυμάτων, αυτοκτονίες, καρδιακά, ψυχιατρεία. Οριστικά χτυπήματα και στις δυο μεριές, τελειωμένα μελλούμενα, ανοιχτές τρύπες-τάφοι σκαμμένοι με τα νύχια των ζωντανών νεκρών. Δεν παίρνει το μέρος κανενός-πώς θα μπορούσε άλλωστε- απλά χτύπησε το κουδούνι της μάνας του ζωντανού, αυτούς ήξερε, γι΄ αυτούς μιλάει. Λένε -νομίζω πως κάπου αναφέρεται και στην Αγία Γραφή- πως τα δέντρα κρίνονται από τους καρπούς τους. Στο δικαστήριο όλοι έψαχναν να δουν το πρόσωπο της μάνας του τέρατος. Να της ζητήσουν τον λόγο, να αποδώσουν ευθύνες στην μητρική εταιρία, πώς επέτρεψε να κυκλοφορήσει το ελαττωματικό προϊόν της. Να φωνάξουν το δικό της μερτικό στο κακοφορμισμένο πάθος που ημέρευε μόνο δίνοντας βία και παίρνοντας ζωές. Να λιώσουν τον απροστάτευτο στόχο. Πώς να μπεις στη θέση της όταν η δική σου θέση είναι στο σημείο τήξης των μετάλλων! Εκεί βγαίνουν εκείνοι που μαζεύοντας από το πάτωμα τα σάλια από τις βρισιές και τις κατάρες, προσπαθούν να ζυμώσουν ένα κομματάκι δίκιο για την μάνα του φονιά. Ή μάλλον όχι δίκιο -δύσκολο αυτό- ένα συντροφικό βλέμμα που να λέει καταλαβαίνω πως η ποινή του παιδιού σου επί εκατό είναι το σακί που θα κουβαλάς για πάντα.