Library of Municipality Deryneia

Ο ασπροδόντης / Τζακ Λόντον ; μετάφραση Δέσποινα Κερεβάντη.

By: London, Jack, 1876-1916 [Author]Contributor(s): Κερεβάντη, Δέσποινα [Translator] | Γράμματα [Publisher]Material type: TextTextPublication details: Αθήνα: Γράμματα, 1996. Edition: 1η έκδDescription: 221 σ. ; 21 εκSubject(s): Αμερικάνικη λογοτεχνία | Αμερικάνικο μυθιστόρημα -- Μετάφραση στα ελληνικάSummary: Περίληψη: ... Σιγά σιγά ο Ασπροδόντης υπερνίκησε την εχθρότητα και την καχυποψία του κι άρχισε να απολαμβάνει αυτές τις φροντίδες. Όμως ένα πράγμα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ: το γρύλισμα. Το γρύλισμα άρχιζε μαζί με τα χάδια και συνεχιζόταν ώσπου να τελειώσουν. Ωστόσο, είχε αλλάξει τόνο. Ένας ξένος δε θα μπορούσε να καταλάβει τη διαφορά, γι' αυτόν το γρύλισμα του Ασπροδόντη ήταν επίδειξη πρωτόγονης αγριότητας που του τέντωνε τα νεύρα και του πάγωνε το αίμα. Είχε σκληρύνει το λαρύγγι του Ασπροδόντη τόσα χρόνια με τ' άγρια ουρλιαχτά, αφότου, κουτάβι στη φωλιά, έβγαλε την πρώτη του θυμωμένη κραυγούλα, και τώρα πια δεν μπορούσαν οι ήχοι που έβγαιναν από μέσα του να μαλακώσουν για να εκφράσουν την τρυφεράδα που ένιωθε. Μα ο Γουήντον Σκοτ, με την αγάπη και το ευαίσθητο αυτί του, την έπιανε την καινούργια νότα που την έπνιγε η αγριάδα -τη νότα που ήταν μια νύξη, ένα ανεπαίσθητο μουρμούρισμα ευχαρίστησης που δε γινόταν αντιληπτό από κανέναν άλλο άνθρωπο...
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
Star ratings
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Holdings
Item type Current library Call number Status Date due Barcode
Books Books Δημοτική Βιβλιοθήκη Δερύνειας
F LON (Browse shelf(Opens below)) Available 004308

Τίτλος πρωτοτύπου: White fang.

Περίληψη: ... Σιγά σιγά ο Ασπροδόντης υπερνίκησε την εχθρότητα και την καχυποψία του κι άρχισε να απολαμβάνει αυτές τις φροντίδες. Όμως ένα πράγμα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ: το γρύλισμα. Το γρύλισμα άρχιζε μαζί με τα χάδια και συνεχιζόταν ώσπου να τελειώσουν. Ωστόσο, είχε αλλάξει τόνο. Ένας ξένος δε θα μπορούσε να καταλάβει τη διαφορά, γι' αυτόν το γρύλισμα του Ασπροδόντη ήταν επίδειξη πρωτόγονης αγριότητας που του τέντωνε τα νεύρα και του πάγωνε το αίμα. Είχε σκληρύνει το λαρύγγι του Ασπροδόντη τόσα χρόνια με τ' άγρια ουρλιαχτά, αφότου, κουτάβι στη φωλιά, έβγαλε την πρώτη του θυμωμένη κραυγούλα, και τώρα πια δεν μπορούσαν οι ήχοι που έβγαιναν από μέσα του να μαλακώσουν για να εκφράσουν την τρυφεράδα που ένιωθε. Μα ο Γουήντον Σκοτ, με την αγάπη και το ευαίσθητο αυτί του, την έπιανε την καινούργια νότα που την έπνιγε η αγριάδα -τη νότα που ήταν μια νύξη, ένα ανεπαίσθητο μουρμούρισμα ευχαρίστησης που δε γινόταν αντιληπτό από κανέναν άλλο άνθρωπο...