Library of Municipality Deryneia

Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο / Μαρία Λαμπαρίδου-Πόθου.

By: Λαμπαρίδου-Πόθου, Μαρία, (1933- ) [Author]Material type: TextTextSeries: Ελληνική ΠεζογραφίαPublication details: Αθήνα: Άγκυρα, 2000. Description: 106 σ. ; 21 εκSubject(s): Ελληνικό μυθιστόρημαDDC classification: 889.3 Summary: Περίληψη: Δέκα ιστορίες, γραμμένες με τον ευαίσθητο ποιητικό λόγο της γνωστής συγγραφέως Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου, απαρτίζουν τον τόμο Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο. Πρόσωπα μοναχικά, καθημερινά, βιώνουν μιαν εύθραυστη πραγματικότητα, μιαν ανάγκη φυγής από το αβέβαιο παρόν. Η κάθε ιστορία έχει τη δική της διαδρομή αυτογνωσίας, τη δική της αλλοτριωτική σχέση με την καθημερινότητα. Όμως όλες μαζί τις συνδέει η μοναξιά, η νοσταλγία του χαμένου, η βία των καιρών από εσωτερικούς δρόμους, η ανάγκη μιας ρομαντικής ψευδαίσθησης, η αναζήτηση μιας τελικής χαράς. Στις ιστορίες αυτές, ο "άλλος" είναι ένα πρόσωπο χαμένο στην ομίχλη του παρελθόντος, ή είναι δίπλα μας, όμως δεν τον έχουμε δει, τον καλύπτει η απουσία. Μια αίσθηση επώδυνη, ανατρεπτική. Είναι η εξουσία που έχει το "χαμένο" στην παρούσα στιγμή.
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
Star ratings
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Holdings
Item type Current library Call number Status Date due Barcode
Books Books Δημοτική Βιβλιοθήκη Δερύνειας
889.3 ΛΑΜ (Browse shelf(Opens below)) Available 004738

Περίληψη: Δέκα ιστορίες, γραμμένες με τον ευαίσθητο ποιητικό λόγο της γνωστής συγγραφέως Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου, απαρτίζουν τον τόμο Είμαι ένα άστρο που κλαίει μονάχο. Πρόσωπα μοναχικά, καθημερινά, βιώνουν μιαν εύθραυστη πραγματικότητα, μιαν ανάγκη φυγής από το αβέβαιο παρόν. Η κάθε ιστορία έχει τη δική της διαδρομή αυτογνωσίας, τη δική της αλλοτριωτική σχέση με την καθημερινότητα. Όμως όλες μαζί τις συνδέει η μοναξιά, η νοσταλγία του χαμένου, η βία των καιρών από εσωτερικούς δρόμους, η ανάγκη μιας ρομαντικής ψευδαίσθησης, η αναζήτηση μιας τελικής χαράς. Στις ιστορίες αυτές, ο "άλλος" είναι ένα πρόσωπο χαμένο στην ομίχλη του παρελθόντος, ή είναι δίπλα μας, όμως δεν τον έχουμε δει, τον καλύπτει η απουσία. Μια αίσθηση επώδυνη, ανατρεπτική. Είναι η εξουσία που έχει το "χαμένο" στην παρούσα στιγμή.