Library of Municipality Deryneia

Η δικαιοσύνη είναι γυναίκα / Λότη Μουράτη.

By: Material type: TextTextPublication details: Αθήνα: Μοντέρνοι Καιροί, 2007. Description: 325 σ. ; 23 εκISBN:
  • 9789604416042
Subject(s): DDC classification:
  • 889.3
Summary: Περίληψη: "Η δικαιοσύνη είναι γυναίκα, σκορπά χυμένο μολύβι και το ριζικό της είν' οι φωτιές"· εκείνος ο παράξενος χρησμός από τα παλιά τριβέλιζε το μυαλό της. Πηχτός ήταν ο ύπνος της την περασμένη νύχτα, σαν λασπωμένο νερό. Όνειρα απόκοσμα την κύκλωναν και τη βασάνιζαν. Μέσα από ένα κόκκινο φως μια οπτασία φτερούγιζε, κρατώντας στο δεξί της χέρι μια ζυγαριά και στο άλλο ένα φαρδύ κέρατο που γεννοβολούσε κάθε λογής αγαθά. Η Σοφία άπλωσε το χέρι να την αγγίξει, μα εκείνη γύρισε απότομα και μια φλόγα έκανε στάχτη τα φτερά της. Από το όνειρο φύλαξε τη στάχτη για να θυμάται τη Λένα της, τη μεγάλη κόρη που σκόρπισε τη ζωή της για να ξεβάψει τις μελανιές της ντροπής· τότε που με του πατέρα της το σπέρμα γέννησε το νόθο. Μετά η μάνα άδραξε την ίδια φλόγα για να κάψει τους εμπόρους της ψυχής που εκπόρνευσαν την άλλη κόρη, τη Ρηνούλα. Γυναίκες που έσερναν χρόνια την ύπαρξη τους ανάμεσα στους κανόνες της αξιοπρέπειας και την απειλή του φόβου, τώρα πια διεκδικούν την αλήθεια και τον έρωτα. Εκεί στα ξένα, θαμπωμένες από τα λαμπερά φώτα της πόλης, προσπαθούν να διαγράψουν το γκρίζο του χθες και να στεριώσουν το όνειρο τους.
Tags from this library: No tags from this library for this title. Log in to add tags.
Star ratings
    Average rating: 0.0 (0 votes)
Holdings
Item type Current library Call number Status Date due Barcode
Books Books Δημοτική Βιβλιοθήκη Δερύνειας 889.3 ΜΟΥ (Browse shelf(Opens below)) Available 009449

Περίληψη: "Η δικαιοσύνη είναι γυναίκα, σκορπά χυμένο μολύβι και το ριζικό της είν' οι φωτιές"· εκείνος ο παράξενος χρησμός από τα παλιά τριβέλιζε το μυαλό της. Πηχτός ήταν ο ύπνος της την περασμένη νύχτα, σαν λασπωμένο νερό. Όνειρα απόκοσμα την κύκλωναν και τη βασάνιζαν. Μέσα από ένα κόκκινο φως μια οπτασία φτερούγιζε, κρατώντας στο δεξί της χέρι μια ζυγαριά και στο άλλο ένα φαρδύ κέρατο που γεννοβολούσε κάθε λογής αγαθά. Η Σοφία άπλωσε το χέρι να την αγγίξει, μα εκείνη γύρισε απότομα και μια φλόγα έκανε στάχτη τα φτερά της. Από το όνειρο φύλαξε τη στάχτη για να θυμάται τη Λένα της, τη μεγάλη κόρη που σκόρπισε τη ζωή της για να ξεβάψει τις μελανιές της ντροπής· τότε που με του πατέρα της το σπέρμα γέννησε το νόθο. Μετά η μάνα άδραξε την ίδια φλόγα για να κάψει τους εμπόρους της ψυχής που εκπόρνευσαν την άλλη κόρη, τη Ρηνούλα. Γυναίκες που έσερναν χρόνια την ύπαρξη τους ανάμεσα στους κανόνες της αξιοπρέπειας και την απειλή του φόβου, τώρα πια διεκδικούν την αλήθεια και τον έρωτα. Εκεί στα ξένα, θαμπωμένες από τα λαμπερά φώτα της πόλης, προσπαθούν να διαγράψουν το γκρίζο του χθες και να στεριώσουν το όνειρο τους.